De wetenschappelijke basis van IBCT
In de jaren tachtig was Neil Jacobson een van de meest invloedrijke onderzoekers op het gebied van relatietherapie. Aan de University of Washington ontwikkelde hij Traditional Behavioral Couple Therapy (TBCT) — een methode die stellen leerde om concreet gedrag te veranderen. Het werkte, maar niet altijd en niet blijvend. Jacobson zag dat sommige problemen tussen partners niet oplosbaar waren, omdat de verschillen tussen twee mensen nu eenmaal niet altijd overbrugd kan worden.
Samen met Andrew Christensen aan UCLA ging hij op zoek naar wat er ontbrak. Het antwoord was acceptatie, als actieve houding. Partners die leerden om de pijn achter het gedrag van de ander te zien en die ruimte maakten voor verschil in plaats van het te bestrijden, bleken op de lange termijn beter af. Jacobson en Christensen integreerden acceptatie-interventies met de bestaande gedragsveranderingstechnieken. Zo ontstond IBCT: Integrative Behavioral Couple Therapy.
Het grote bewijs kwam in een gerandomiseerde klinische trial met 134 chronisch ontevreden stellen. IBCT bleek effectief in het verbeteren van relatietevredenheid, en die verbetering hield stand bij follow-up na vijf jaar. Het onderzoek toonde ook aan dat IBCT niet alleen de relatie verbeterde, maar ook individueel welzijn, co-ouderschap en het functioneren van kinderen.
In 2010 nam het Amerikaanse Department of Veterans Affairs IBCT op als een van de erkende evidence-based behandelingen voor stellen. Sindsdien worden therapeuten in het hele VA-systeem getraind in de methode. IBCT is daarmee een van de best onderzochte en breedst geïmplementeerde vormen van relatietherapie ter wereld.
Neil Jacobson overleed onverwacht in 1999 en maakte de publicatie van de grote trial niet meer mee. Andrew Christensen zet het werk voort aan UCLA, waar hij IBCT blijft onderzoeken en ontwikkelen, inmiddels ook in digitale vormen die stellen op afstand bereiken.